SSL چیست؟

(SSL یا Secure Socket Layer) راه‌حلی جهت برقراری ارتباطات ایمن میان یك سرویس‌دهنده و یك سرویس‌گیرنده است كه توسط شركت Netscape ارایه شده است. در واقع SSL پروتكلی است كه پایین‌تر از لایه كاربرد (لایه ۴ از مدل TCP/IP) و بالاتر از لایه انتقال (لایه سوم از مدل TCP/IP) قرار می‌گیرد.

مزیت استفاده از این پروتكل بهره‌گیری از موارد امنیتی تعبیه شده آن برای امن كردن پروتكل‌های غیرامن لایه كاربردی نظیرHTTP ،LDAP ،IMAP و... می‌باشد كه براساس آن الگوریتم‌های رمزنگاری بر روی داده‌های خام (plain text) كه قرار است از یك كانال ارتباطی غیرامن مثل اینترنت عبور كنند، اعمال می‌شود و محرمانه ماندن داده‌ها را در طول كانال انتقال تضمین می‌كند.

به بیان دیگر شركتی كه صلاحیت صدور و اعطاء گواهی‌های دیجیتال SSL را دارد برای هر كدام از دو طرفی كه قرار است ارتباطات میان شبكه‌ای امن داشته باشند، گواهی‌های مخصوص سرویس‌دهنده و سرویس‌گیرنده را صادر می‌كند و با مكانیزم‌های احراز هویت خاص خود، هویت هر كدام از طرفین را برای طرف مقابل تأیید می‌كند، البته غیر از این‌كار می‌بایست تضمین كند كه اگر اطلاعات حین انتقال مورد سرقت قرار گرفت، برای رباینده قابل درك و استفاده نباشد كه این‌كار را با كمك الگوریتم‌های رمزنگاری و كلیدهای رمزنگاری نامتقارن و متقارن انجام می‌دهد.

● ملزومات یك ارتباط مبتنی بر پروتكل امنیتی SSL

برای داشتن ارتباطات امن مبتنی بر SSL عموماً به دو نوع گواهی دیجیتال SSL یكی برای سرویس‌دهنده و دیگری برای سرویس‌گیرنده و یك مركز صدور و اعطای گواهینامه دیجیتال یا CA نیاز می‌باشد. وظیفه CA این است كه هویت طرفین ارتباط، نشانی‌ها، حساب‌های بانكی و تاریخ انقضای گواهینامه را بداند و براساس آن‌ها هویت‌ها را تعیین نماید.

● مكانیزم‌های تشكیل‌دهنده SSL

۱) تأیید هویت سرویس‌دهنده‌

با استفاده از این ویژگی در SSL، یك كاربر از صحت هویت یك سرویس‌دهنده مطمئن می‌شود. نرم‌افزارهای مبتنی بر SSL سمت سرویس‌گیرنده (مثلاً یك مرورگر وب نظیرInternet Explorer از تكنیك‌های استاندارد رمزنگاری مبتنی بر كلید عمومی و مقایسه با كلیدهای عمومی یك سرویس‌دهنده (مثلاً یك برنامه سرویس‌دهنده وب نظیر (IIS می‌تواند از هویت او مطلع شود و پس از اطمینان كامل، كاربر می‌تواند نسبت به وارد نمودن اطلا‌عات خود مانند شماره كارت‌های اعتباری و یا گذرواژه‌ها اقدام نماید.

۲) تأیید هویت سرویس‌گیرنده

برعكس حالت قبلی در اینجا سرویس‌دهنده است كه می‌بایست از صحت هویت سرویس‌گیرنده اطمینان یابد. طی این مكانیزم، نرم‌افزار مبتنی بر SSL سمت سرویس‌دهنده پس از مقایسه نام سرویس‌گیرنده با نام‌های مجاز موجود در لیست سرویس‌گیرنده‌های مجاز كه در داخل سرویس‌دهنده تعریف می‌شود و در صورت وجود، اجازه استفاده از سرویس های مجاز را به او می‌دهد.

۳) ارتباطات رمز شده

كلیه اطلاعات مبادله شده میان سرویس‌دهنده و گیرنده می‌بایست توسط نرم‌افزارهای موجود در سمت سرویس‌دهنده و سرویس‌گیرنده رمزنگاری (Encrypt) شده و در طرف مقابل رمزگشایی (Decrypt) شوند تا حداكثر محرمانگی (Confidentiality) در این‌گونه سیستم‌ها لحاظ شود.

● اجزای پروتكل SSL

پروتكل SSL دارای دو زیر پروتكل تحت عناوین زیر می‌باشد.

۱) ‌SSL Record Protocol كه نوع قالب‌بندی داده‌های ارسالی را تعیین می‌كند.

۲) SSL Handshake Protocol كه براساس قالب تعیین شده در پروتكل قبلی، مقدمات ارسال داده‌ها میان سرویس‌دهنده‌ها و سرویس‌گیرنده‌های مبتنی بر SSL را تهیه می‌كند.

بخش‌بندی پروتكل SSL به دو زیر پروتكل دارای مزایای چندی است. از جمله:

▪ اول: در ابتدای كار و طی مراحل اولیه ارتباط (Handshake) هویت سرویس‌دهنده برای سرویس‌گیرنده مشخص می‌گردد.

▪ دوم:‌ در همان ابتدای شروع مبادلات، سرویس‌دهنده و گیرنده بر سر نوع الگوریتم رمزنگاری تبادلی توافق می‌كنند.

▪ سوم: در صورت لزوم، هویت سرویس گیرنده نیز برای سرویس‌دهنده احراز می‌گردد.

▪ چهارم: در صورت استفاده از تكنیك‌های رمزنگاری مبتنی بر كلید عمومی، می‌توانند كلیدهای اشتراكی مخفی را ایجاد نمایند.

▪ پنجم: ارتباطات بر مبنای SSL رمزنگاری می‌شوند.

● الگوریتم‌های رمزنگاری پشتیبانی شده درSSL

در استانداردSSL ، از اغلب الگورتیم‌های عمومی رمزنگاری و مبادلات كلید (Key  Exchcenge Algorithm نظیر DES ،DSA ،KEA ، MD۵، RC۲،RC۴، RSA و RSA Key Exchange ،SHA-۱ ،Skipjack و ۳DES پشتیبانی می‌شود و بسته به این‌كه نرم‌افزارهای سمت سرویس‌دهنده و سرویس‌دهنده نیز از موارد مذكور پشتیبانی نمایید، ارتباطاتSSL می‌تواند براساس هر كدام این از الگوریتم‌ها صورت ‌پذیرد.

البته بسته به طول كلید مورد استفاده در الگوریتم و قدرت ذاتی الگوریتم می‌توان آن‌ها را در رده‌های مختلفی قرار دارد كه توصیه می‌شود با توجه به سناریوهای موردنظر، از الگوریتم‌های قوی‌تر نظیر ۳DES با طول كلید ۱۶۸ بیت برای رمزنگاری داده‌ها و همچنین الگوریتم ۱-SHA برای مكانیزم‌های تأیید پیغام ۵ MD استفاده شود و یا این‌كه اگر امنیت در این حد موردنیاز نبود، می‌توان در مواردی خاص از الگوریتم رمزنگاری ۴ RC با طول كلید ۴۰ بیت و الگوریتم تأیید پیغام ۵ MD استفاده نمود.

● نحوه عملكرد داخلی پروتكلSSL

همان‌طور كه می‌دانید SSL می‌تواند از تركیب رمزنگاری متقارن و نامتقارن استفاده كند. رمزنگاری كلید متقارن سریع‌تر از رمزنگاری كلیدعمومی است و از طرف دیگر رمزنگاری كلید عمومی تكنیك‌های احراز هویت قوی‌تری را ارایه می‌كند. یك جلسه SSL Session) SSL) با یك تبادل پیغام ساده تحت عنوان SSL Handshake شروع می‌شود. این پیغام اولیه به سرویس‌دهنده این امكان را می‌دهد تا خودش را به سرویس‌دهنده دارای كلید عمومی معرفی نماید و سپس به سرویس‌گیرنده و سرویس‌دهنده این اجازه را می‌دهد كه یك كلید متقارن را ایجاد نمایند كه برای رمزنگاری‌ها و رمزگشایی‌ سریع‌تر در جریان ادامه مبادلات مورد استفاده قرار می‌گیرد.

گام‌هایی كه قبل از برگزاری این جلسه انجام می‌شوند براساس الگوریتم RSA Key Exchange عبارتند از:

۱) سرویس‌گیرنده، نسخه SSL مورد استفاده خود، تنظیمات اولیه درباره نحوه رمزگذاری و یك داده تصادفی را برای شروع درخواست یك ارتباط امن مبتنی بر SSL به سمت سرویس‌دهنده ارسال می‌كند.

۲) سرویس‌دهنده نیز در پاسخ نسخه SSL مورد استفاده خود، تنظیمات رمزگذاری و داده تصادفی تولید شده توسط خود را به سرویس‌گیرنده می‌فرستد و همچنین سرویس‌دهنده گواهینامه خود را نیز برای سرویس‌گیرنده ارسال می‌كند و اگر سرویس‌گیرنده از سرویس‌دهنده، درخواستی داشت كه نیازمند احراز هویت سرویس‌گیرنده بود، آن را نیز از سرویس‌گیرنده درخواست می‌كند.

۳) سپس سرویس‌گیرنده با استفاده از اطلا‌عاتی كه از سرویس‌دهنده مجاز در خود دارد، داده‌ها را بررسی می‌كند و اگر سرویس‌دهنده مذكور تأیید هویت شد، وارد مرحله بعدی می‌شود و در غیراین‌صورت با پیغام هشداری به كاربر، ادامه عملیات قطع می‌گردد.

۴) سرویس‌گیرنده یك مقدار به نام Premaster Secret را برای شروع جلسه ایجاد می‌كند و آن را با استفاده از كلید عمومی (كه اطلاعات آن معمولاً در سرویس‌دهنده موجود است) رمزنگاری می‌كند و این مقدار رمز شده را به سرویس‌دهنده ارسال می‌كند.

۵) اگر سرویس‌دهنده به گواهینامه سرویس‌گیرنده نیاز داشت می‌بایست در این گام برای سرویس‌دهنده ارسال شود و اگر سرویس‌گیرنده نتواند هویت خود را به سرویس‌دهنده اثبات كند، ارتباط در همین‌جا قطع می‌شود.

۶) به محض این‌كه هویت سرویس‌گیرنده برای سرویس‌دهنده احراز شد، سرویس‌دهنده با استفاده از كلید اختصاصی خودش مقدار Premaster Secret را رمزگشایی می‌كند و سپس اقدام به تهیه مقداری به نام Master Secret می‌نماید.

۷) هم سرویس‌دهنده و هم سرویس‌گیرنده با استفاده از مقدار master Secret كلید جلسه (Session Key) را تولید می‌كنند كه در واقع كلید متقارن مورد استفاده در عمل رمزنگاری و رمزگشایی داد‌ه‌ها حین انتقال اطلاعات است و در این مرحله به نوعی جامعیت داد‌ها بررسی می‌شود.

۸) سرویس‌گیرنده پیغامی را به سرویس‌دهنده می‌فرستد تا به او اطلاع دهد، داده بعدی كه توسط سرویس‌گیرنده ارسال می‌شود به وسیله كلید جلسه رمزنگاری خواهد شد و در ادامه، پیغام رمز شده نیز ارسال می‌شود تا سرویس‌دهنده از پایان یافتن Handshake سمت سرویس‌گیرنده مطلع شود.

۹) سرویس‌دهنده پیغامی را به سرویس‌گیرنده ارسال می‌كند تا او را از پایان Handshake سمت سرویس‌دهنده آگاه نماید و همچنین این‌كه داده بعدی كه ارسال خواهد شد توسط كلید جلسه رمز می‌شود.

۱۰) در این مرحله SSL Handshake تمام می‌شود و از این به بعد جلسه SSL شروع می‌شود و هر دو عضو سرویس‌دهنده و گیرنده شروع به رمزنگاری و رمزگشایی و ارسال داده‌ها می‌كنند.

● حملا‌ت تأثیرگذار برSSL

 

British Standard BS7799

تاريخچه استاندارد
منشاء استاندارد British Standard BS7799 به زمان تاسيس مركز Commercial ComputerSecurityCenter و شكل‌گيري بخش  Industry (DTI)  UK Department of Trade  and در سال 1987برمي گردد. اين مركز به منظور تحقق دو هدف تشكيل گرديد.  اول تعريف معيارهايي بين المللي براي ارزيابي ميزان امنيت تجهيزات توليدشده توسط سازندگان تجهيزات امنيتي، به منظور ارائه تاييديه هاي مربوطه بود و دوم كمك به كاربران براي اين منظور

شكل 1

مركز CCSC در سال 1989 اقدام به انتشار كدهايي براي سنجش ميزان امنيت نمود كه به “Users Code of Practice” معروف گرديد. چندي بعد، اجرايي بودن اين كدها از ديدگاه كاربر، توسط مركز محاسبات بين المللي NCC و يك كنسرسيوم از كاربران كه به طور كلي از صاحبان صنايع در انگلستان بودند مورد بررسي قرار گرفت. اولين نسخه اين استاندارد به عنوان مستندات راهبري PD 0003  در انگلستان منتشر گرديد. در سال 1995 اين استاندارد با عنوان BS7799 منشر گرديد و قسمت دوم آن نيز در فوريه سال 1998 به آن اضافه گرديد. اين قسمت مفهوم سيستم مديريت امنيت اطلاعات (Information Security Management System (ISMS را به‌وجود آورد. اين سيستم ISMS به مديران اين امكان را مي دهد تا بتوانند امنيت سيستم هاي خود را با حداقل نمودن ريسك‌هاي تجاري كنترل نمايند. نسخه بازنگري شده اين استاندارد در سال 1995 به عنوان  استاندارد ISO ثبت گرديد. در مجمعي كه راي موافق به ثبت اين استاندارد به عنوان استاندارد ISO داده بودند، كشورهايي نظير استراليا و نيوزلند با اندكي تغيير، آن را در كشور خود با عنوان AS/NZS4444 منتشر نمودند. طي سال‌هاي 1999 تا 2002 بازنگري‌هاي زيادي روي اين استاندارد صورت پذيرفت. در سال 2000 با افزودن الحاقيه‌هايي به استاندارد  BS7799 كه به عنوان يك استاندارد ISO ثبت شده بود، اين استاندارد تحت‌عنوان استاندارد ISO/IEC17799 به ثبت رسيد.    
نسخه جديد و قسمت دوم اين استاندارد در سال 2002 به منظور ايجاد هماهنگي بين اين استاندارد مديريتي و ساير استانداردهاي مديريتي نظير 9001 ISO و 14001 ISO تدوين گرديد. اين قسمت براي ارزيابي ميزان موثربودن سيستم ISMS در يك سازمان مدل (Plan-Do-Check-Act (PDCA را همان‌گونه كه در شكل يك نشان داده شده است ارائه مي نمايد.  

نحوه عملكرد استاندارد BS 7799
در راستاي تحقق دومين هدف پيدايش اين استاندارد كه به آن اشاره شد، يعني كمك به كاربران سرفصل‌هايي براي نحوه پياده سازي امنيت در يك سازمان كه در حقيقت يك كاربر سيستم هاي امنيتي مي باشد، تعيين شده است كه عبارتند از:
‌● تعيين مراحل ايمن سازي و نحوه شكل گيري چرخه امنيت‌
● جزييات مراحل ايمن سازي و تكنيك‌هاي فني مورد استفاده در هر مرحله‌
● ليست و محتواي طرح ها و برنامه هاي امنيت اطلاعات مورد نياز سازمان‌
● ضرورت و جزييات ايجاد تشكيلات سياستگذاري، اجرايي و فني تامين امنيت‌

● كنترل‌هاي امنيتي مورد نياز براي هر يك از سيستم هاي اطلاعاتي و ارتباطي‌

● تعريف سياست‌هاي امنيت اطلاعات‌
● تعريف قلمرو سيستم مديريت امنيت اطلاعات و مرزبندي آن متناسب با نوع نيازهاي سازمان
● انجام و پذيرش برآورد مخاطرات، متناسب با نيازهاي سازمان‌
● پيش بيني زمينه ها و نوع مخاطرات بر اساس سياست‌هاي امنيتي تدوين شده‌
● انتخاب هدف‌هاي كنترل و كنترل‌هاي مناسب كه قابل توجيه باشند، از ليست كنترل‌هاي همه جانبه
● تدوين دستور‌العمل هاي عملياتي‌

مديريت امنيت شبكه‌
به منظور تعيين اهداف امنيت، ابتدا بايد سرمايه‌هاي مرتبط با اطلاعات و ارتباطات سازمان، شناسايي شده و سپس اهداف تامين امنيت براي هريك از سرمايه‌ها، مشخص شود.‌سرمايه‌هاي مرتبط با شبكه سازمان عبارتند از: سخت افزار، نرم‌افزار، اطلاعات، ارتباطات، كاربران.

اهداف امنيتي سازمان‌ها بايد به صورت كوتاه‌مدت و ميان‌مدت تعيين گردد تا امكان تغيير آن‌ها متناسب با تغييرات تكنولوژي‌ها و استانداردهاي امنيتي وجود داشته باشد. عمده اهداف كوتاه مدت در خصوص پياده‌سازي امنيت در يك سازمان عبارتند از:
 - جلوگيري از حملات و دسترسي‌هاي غيرمجاز عليه سرمايه هاي شبكه‌
 - مهار خسارت‌هاي ناشي از ناامني موجود در شبكه‌
 - كاهش رخنه پذيري‌

اهداف ميان‌مدت نيز  عمدتاً عبارتند از:
 - تامين صحت عملكرد، قابليت دسترسي براي نرم‌افزارها و سخت‌افزارها و محافظت فيزيكي صرفاً براي 
   سخت افزارها
 - تامين محرمانگي، صحت و قابليت دسترسي براي ارتباطات و اطلاعات متناسب با طبقه بندي آن‌ها از
   حيث محرمانگي و حساسيت‌
 - تامين قابليت تشخيص هويت، حدود اختيارات و پاسخگويي، حريم خصوصي و آگاهي‌رساني امنيتي براي
   كاربران شبكه، متناسب با طبقه‌بندي اطلاعات قابل دسترس و نوع كاربران‌

تهديدهاي امنيتي
تهديدهاي بالقوه براي امنيت شبكه‌هاي كامپيوتري به صورت عمده عبارتند از:
● فاش شدن غيرمجاز اطلاعات در نتيجه استراق‌سمع داده‌ها يا پيام‌هاي در حال مبادله روي شبكه‌
● قطع ارتباط و اختلال در شبكه به واسطه يك اقدام خرابكارانه‌
● تغيير و دستكاري غير مجاز اطلاعات يا يك پيغام ارسال‌شده براي جلوگيري از اين صدمات بايد سرويس‌هاي امنيتي زير در شبكه‌هاي كامپيوتري ارائه شود و زماني كه يكي از سرويس‌هاي امنيتي نقص شود بايستي تمامي تدابير امنيتي لازم براي كشف و جلوگيري رخنه در نظر گرفته شود:
● محرمانه ماندن اطلاعات‌
● احراز هويت فرستنده پيغام‌
● سلامت داده‌ها در طي انتقال يا نگهداري‌
● كنترل دسترسي و امكان منع افرادي كه براي دسترسي به شبكه قابل اعتماد نمي باشد.
● در دسترس بودن تمام امكانات شبكه براي افراد مجاز و عدم امكان اختلال در دسترسي‌

مراحل پياده سازي امنيت‌
براي پياده‌سازي يك سيستم امنيتي مناسب مراحل زير بايستي انجام گردد:

1- برآورد نيازهاي امنيتي شبكه
بر اساس نوع شبكه طراحي شده، نوع استفاده از آن و كاربردهاي مختلف آن نيازهاي امنيتي شبكه بايستي بررسي گردد. اين نيازها بر اساس انواع سرويس‌هايي كه شبكه ارائه مي‌دهد گسترش مي يابد.

2- اتخاد سياست‌هاي امنيتي لازم‌
در اين مرحله سياست‌ها و تدابير امنيتي لازم اتخاذ مي شود. اين تدابير براي پاسخ به نيازهايي خواهد بود كه در مرحله قبل براي شبكه برآورد شده است.

3- ارائه طرح امنيتي شبكه‌
بر اساس نيازها و سياست‌هاي برآورده كننده آن‌ها، طرحي از سياست كلي شبكه ارائه مي شود، به‌طوري كه تمامي نيازهاي شبكه برآورده شود و در طرح جامع و مانعي كه تهيه شده است هيچ تداخلي وجود نداشته باشد.

4- پياده سازي و تست‌
در اين مرحله تجهيزات و سيستم هاي لازم براي طرح انتخاب مي‌شود. تنظيمات كليه سيستم‌ها پس از تجزيه و تحليل كافي استخراج مي‌شوند. براي تست طرح پياده سازي شده، دسترسي‌ها و امكانات رخنه تست‌شده و در صورت خطا راهكارهاي پيشگيري به‌كار گرفته مي شود.

5- مديريت امنيت‌
اين مرحله كه پس از اتمام پياده‌سازي انجام مي‌شود شامل تمامي مسائل مديريتي امنيت شبكه مي‌باشد. در اين مرحله روش‌هاي مقابله با تهاجم‌ با روش جديد  بايد به‌كار گرفته ‌شود و تغييراتي را كه در اثر گذشت زمان در امنيت شبكه روي مي‌دهند تحت كنترل گرفته شوند.

اجراي سيستم امنيتي‌
به منظور اجراي يك سيستم امنيتي شبكه و ارائه قابليت‌هاي بروز امنيتي درشبكه، روال هاي زير بايستي توسط سازمان به صورت مداوم در شبكه اعمال شود:

●تعيين سياست‌هاي امنيتي شبكه‌
در اين قسمت تمامي فرامين و دستورات امنيتي لازم براي فايروال‌ها و سيستم هاي تشخيص تهاجم توسط ابزارهاي خاص استخراج مي گردد.

●اعمال سياست‌هاي امنيتي شبكه‌
دستورات امنيتي تهيه‌شده براي استفاده در تجهيزات و سرويس‌هاي ارائه شده براي امنيت در شبكه پياده سازي مي‌شوند.

●بررسي بلادرنگ وضعيت امنيت شبكه‌
پس از پياده‌سازي سياست‌هاي امنيتي، با استفاده از سيستم هاي بلادرنگ تهاجم (IDS) و يا سيستم‌هاي آناليز فايل‌هاي Log و تشخيص Offline تهاجم، كليه دسترسي‌هاي غيرمجاز انجام شده به شبكه و عبور از سيستم امنيتي تشخيص داده‌شده و در فايل‌هاي Log خروجي ذخيره مي‌شوند.

●بازرسي و تست امنيت شبكه‌
 در اين قسمت با استفاده از ابزارهاي امنيتي، كليه پورت‌ها و سرويس‌هاي شبكه و يا محل‌هاي رخنه به شبكه بازرسي شده و اطلاعات مربوطه در فايل Log مربوطه قرار مي‌گيرند. همچنين در اين قسمت با استفاده از يك سري از ابزارها، به تحليل اطلاعات پرداخته مي‌شود و نتايج حاصل از آن‌ها براي مرحله بعدي نگهداري مي شود.

●بهبود روش‌هاي امنيت شبكه‌
به منظور بهبود عملكرد سيستم امنيتي شبكه، از نتايج حاصل از دو قسمت قبل استفاده مي‌شود و تغييراتي كه از اين بررسي‌ها نتيجه مي‌شود، در سياست‌هاي امنيتي شبكه اعمال مي گردد.

تشكيلات اجرائي امنيت‌
براي پياده سازي يك سيستم امنيتي پويا، وجود تشكيلات امنيتي متناسب با نيازهاي امنيتي سازمان لازم و ضروري مي باشد. گروه‌هاي كاري لازم براي اينكه امور امنيتي يك شبكه به نحو احسن اداره شود عبارتند از:

● سياست امنيت‌
وظايف اين قسمت تدوين سياست امنيتي و بازنگري و اصلاح سياست امنيتي در صورت پيشنهاد گروه مديريت امنيتي مي‌باشد. قسمت سياست امنيتي هماهنگي تشكيل جلسات گروه سياستگذاري امنيتي را از قسمت مديريت امنيتي دريافت كرده و طبق آن عمل مي كند و نتايج حاصله را به مديريت امنيتي تحويل مي دهد.

● مركز هماهنگي واطلاع رساني‌
مركز هماهنگي تمامي گزارش‌ها را از بخش‌هاي مختلف جمع آوري كرده و در واقع نقش رابط بين قسمت‌ها را بازي مي‌كند. اين مركز بيشتر مانند واسط اصلي بين قسمت‌ها و بخش مديريتي عمل مي كند و تغييرات و پيشنهادات گروه مديريتي را به گروه‌هاي كاري منعكس مي‌كنند. وظايف اين قسمت دريافت اطلاعات و گزارش  از گروه‌هاي پائين‌تر، پردازش و دسته‌بندي آن‌ها، ثبت اطلاعات، ارسال نتايج به گروه مديريت امنيتي، دريافت تغييرات (تغيير سياست امنيتي) از گروه مديريت امنيتي، ثبت اطلاعات و ارسال آن براي گروه‌هاي پائين‌تر، تشكيل بانك‌اطلاعاتي حاوي آسيب‌پذيري‌ها و پيكربندي امن تجهيزات و سرويس‌هاي شبكه، نگهداري آمار و گزارش حملات انجام شده و واكنش گروه‌هاي مرتبط و  ارائه مشاوره در زمينه خريد تجهيزات، آناليز ريسك و ... مي باشد.

● تشخيص و مقابله باحوادث‌
 وظيفه اين قسمت شناسايي و مقابله با حملات و دسترسي‌هاي غيرمجاز مي‌باشد و داراي بخش آماده‌سازي به منظور تعيين روند و سياست سازماني جهت شناسايي، تعيين منابع اطلاعاتي جهت شناسايي تهاجم، تهيه بانك‌اطلاعاتي حاوي الگوهاي حملات شناخته شده ، مديريت مكانيزم هاي ثبت اطلاعات، پشتيباني سيستم و دريافت گزارشات و توصيه‌هاي گروه  هماهنگي و اطلاع رساني، بخش كشف تهاجم به منظور نظارت بر فعاليت‌هاي شبكه، نظارت بر فعاليت‌هاي سيستم، بازرسي فايل‌ها و دايركتوري‌ها، جستجوي اتصالات غيرقانوني به شبكه، بازرسي منابع فيزيكي و دريافت و پردازش گزارشات كاربران، بخش پاسخگويي به تهاجم به منظور آناليز گزارش،  انتقال اطلاعات حادثه و روند آن به بخش‌هاي لازم، به‌كارگيري سريعترين  راهكارها جهت قطع حمله، جلوگيري از وقوع دوباره حمله، بازيابي سيستم به حالت عادي و تعيين خسارت و در انتها بخش تحقيقات به منظور شناخت انواع حملات، دريافت گزارش مقابله ناموفق و  تشخيص و مقابله با ويروس‌ها مي‌باشد.

● تشخيص و مقابله با حوادث خاص‌
اين قسمت با اجزاي آماده‌سازي، كشف و پاسخگويي وظايف مقابله با خطرات ناشي از حوادث و پيشگيري از برخي حوادث محتمل را به عهده دارد. اين قسمت گزارش‌هاي  مربوط به مقابله با تهاجم يا ويروس يا حادثه خاص را به قسمت مركز هماهنگي براي ارسال به قسمت مديريتي منتقل مي‌كند و سياست ها و موارد اضافه‌شده در برابر حوادث را به عنوان نتيجه دريافت مي‌نمايد.

● بازرسي امنيتي‌
بخش بازرسي امنيتي وظايف بازرسي تجهيزات امنيتي، بازبيني logها و پيغام‌ها و سيستم‌هاي پشتيبان و  بازرسي شبكه براي ايجاد امنيت در شبكه را بر‌عهده دارد. در اين نوع بازرسي‌ها بايد اجزا و شبكه به صورت خودكار مورد بررسي قرار گيرند. 

● نصب و پيكربندي‌
اين قسمت وظايف پيكربندي امن تجهيزات و سرويس‌هاي شبكه و نصب و پيكربندي سيستم امنيتي شبكه را به 
عهده دارد.

●نگهداري و پشتيباني‌
 اين قسمت وظايف محافظت و پشتيباني از كليه تجهيزات و اطلاعات امنيتي، نگهداري و ثبت تجهيزات، گزارش  هشدارهاي خودكار، عيب‌يابي شبكه و ارائه سرويس لازم و آمارگيري شبكه را به‌عهده دارد.

آينده استاندارد BS7799

شكل 2

استاندارد 17799 ISO/IEC كه در سال 2000 به عنوان يك استاندارد معتبر توسط ISO پذيرفته شد، در حال بازنگري است و تخمين زده شده كه تا اواسط سال 2005 اين بازنگري تكميل خواهد شد. اصلي‌ترين تغييري كه انتظار مي‌رود در آن انجام گيرد، تغيير در ساختار كنترل‌ها مي‌باشد. اين تغييرات به منظور توصيف بهتر سيستم‌هاي كنترلي، نحوه عملكرد آن‌ها و روابط بين سيستم‌هاي امنيت اطلاعات، صورت مي‌پذيرد. نمودار زير ميزان استفاده از اين استاندارد را تا سال 2004 در جهان نشان مي‌دهد. (شكل2)

آيا قسمت سومي براي استاندارد 7799 BS تدوين خواهد شد؟
اگر قرار است قسمت سومي براي اين استاندارد تدوين گردد، اين قسمت شامل چه مواردي مي باشد؟ نكته قابل اشاره در اين زمينه مقايسه اين استاندارد با استاندارد ISO9000 مي‌باشد. قسمت سوم استاندارد BS7799 در حقيقت توسعه سيستم ISMS مي‌باشد. درست مانند تغييرات ايجاد شده در استاندارد ISO9004 در مقايسه با نسخه هاي قبلي آن.

نتيجه‌گيري:

‌اين نوشته قصد داشت كه BS7799 را به عنوان استانداردهاي جهاني براي ايمن‌سازي شبكه‌ها معرفي كند و توجه خواننده را به اين موضوع جلب نمايد كه برقراري امنيت  در سازمان، بايستي در همه ابعاد آن صورت گيرد. توجه به چنين استانداردي و شناخت آن، باعث مي‌شود كه بحث موضوعات پيشرفته‌تري نظير برپايي مراكز امنيت شبكه (Security Operating Center:SOC) ملموس‌تر و دست يافتني‌تر به نظر برسند.